Junior Journalisten wedstrijd

in vlaamse velden

Mijn jongere zusje Claudie deed voor de kerstvakantie mee met de Junior Journalisten wedstrijd van davidfonds. Dit was geregeld vanuit haar school. Ze had aan mij gevraagd of ik haar wou helpen. Vandaag kreeg ze de uitslag wie er door mocht naar de ronde van heel Vlaanderen. Ze had 1 boek gewonnen omdat ze geselecteerd was uit haar klas daar bleef het bij helaas. Maar toch vond ik het de moeite om het aangrijpende verhaal te tonen aan jullie. Veel plezier.

6 november1941

Mijn naam is Anna Van Den Bergh . Ik ben geboren in Hank een klein dorpje in de gemeente Werkendam. Sinds kort bevind ik mij in Kerkrade om als verpleegster te gaan werken in een ziekenboeg. Twee oktober 1941 was die vreselijke dag dat die onbekende auto op ons erf aan kwam rijden. Ik was mijn moeder aan het helpen de laatste voorbereidingen voor de winter af te ronden. Toen een man in uniform vroeg naar mijn broer. Hij sprak met een Duits accent. Ik verafschuwde hem onmiddellijk toen ik het gezicht van mijn moeder zag. We begrepen allebei waarom deze man ons huis had getroffen. Mijn broer jaap was een bekende en vriendelijke jongen en stond bekend voor zijn kracht. Wat de anderen niet wisten was dat mijn broer Jaap eigenlijk een heel gevoelige jongen was. Met dit in mijn moeders achterhoofd liet zij onze Jaap natuurlijk niet gaan. Vanaf dat ze door had waarom die Duitse soldaat op die woensdag namiddag ons huis trof knielde ze neer en smeekte om genade. Met opwellende tranen ging ik mijn moeder troosten. Net als zij wou ik niet dat mijn grote broer zou meegenomen worden naar het front. Op dat ogenblik had ik zelf geen besef wat mij nog allemaal te wachten stond. Dat werd gebleken toen zevenentwintig dagen na het vertrek van Jaap die zelfde soldaat nog eens op ons erf stopte. Dit keer stond mijn moeder in de keuken en keek uit op het erf. Toen ze de auto zag aankomen liet ze spontaan het bord vallen dat ze aan het afdrogen was. Ik zat op mijn kamer en hoorde het kabaal. Toen ik naar de keuken snelde om te kijken wat er aan de hand was, vond ik mij moeder voor het keukenraam. Haar ogen gefixeerd op de auto en haar huid lijkbleek. De tranen sprongen mij in de ogen bij het aanzien van die zelfde auto. Dit keer was het mijn beurt. Hier zit ik nu in de ziekenboeg ver van huis en zonder ouders. Mijn intrede in de ziekenboeg was een ware hel, overal gewonden soldaten en rondlopende verpleegsters die alles deden om deze dappere mannen in te leven te houden. Ik kreeg meteen een tip van de “hoofdverpleegster” toen zij mij rondleidde in het kamp. Ze zei:” Raak niet te gehecht aan iemand hier.” Tot nu toe heb ik hier geen last van gehad. Je bent ook heel de tijd bezig en hebt er absoluut geen tijd voor om nog na te denken wat dit alles tot gevolg in mijn verdere leven kan lijden. Ik krijg wel steun van de andere jongere meisjes in het kamp. Ik ben natuurlijk niet de enige die bang is en die zijn of haar familie mist. “Dat zijn we allemaal,” reageren we dan op elkaar om zo wat troost te bieden. Maar we weten ook allemaal dat de oorlog niet voor eeuwig zal duren ook al voelt dat soms zo wel. Ik weet dat ik de eerste ben die zal juichen op de dag dat Nederland bevrijd zal zijn.

3 december 1941

Vreselijke tijden zijn aangebroken in het kamp. De soldaten vallen met bosjes neer en we hebben het drukker dan ooit. Niet alleen het aantal zieken is groot, onze tent is ook te krap en er zijn niet genoeg voedselpakketten en medische middelen. Er moet een oplossing gevonden worden voor deze problemen. Er is elke dag wel een soldaat die vraagt voor extra eten maar ik kan niet meer geven dan ik zelf niet nodig heb. De ongevallen worden ook groter met de dag. Nu pas weet ik hoeveel pijn een onschuldige jongen kan hebben en hoeveel bloed je kan verliezen. Over 3 dagen is het Sinterklaas helaas word dit niet gevierd in het kamp. Mijn gedachten zullen zijn bij mijn familie en vooral bij onze Jaap. Ik ga wel proberen een extra voedselpakket te regelen voor ons team met kerst.

24 december 1941

Eindelijk is er evolutie in ons werk in kerkrade. De aanvraag om te kunnen verplaatsen naar een groter gebouw is opgenomen. We hebben ons gevestigd in de kerk waar veel meer plaats is. Ook heb ik de voedselpakketen kunnen bemachtigen voor toch een iets wat Kerstachtige avond in ons nieuwe stulpje. Natuurlijk gaat er meer gewerkt worden, wat de laatste tijd niet meer zo gemakkelijk is ondanks onze verplaatsing naar dit luxe oord. Op dit moment snap ik waarom onze hoofdverpleegster af kwam met die tip. De afgelopen weken word ik helemaal meegesleept met de verhalen en de gebeurtenissen in de kerk. Ik probeer me zakelijk op te stellen tegenover deze soms hulpeloze mannen. Afgelopen week werd er een soldaat Bert genoemd binnen gebracht. Hij had een enorme schouderwond. Toen ik zijn wond ging reinigen zag ik hoeveel pijn deze jonge kerel had. Toch toen ik hem toesprak om alle “kwaaltjes” even op een rijtje te zetten probeerde hij vrolijk te klinken en grapte af en toe nog tussen door. Ik vroeg waarom hij dat nog kon, waarop hij antwoorde:” Je kunt niet heel de oorlog sip liggen wezen.” Dit was de eerste keer dat ik lachte vanaf dat ik Hank verlaten had. . Hij ligt nu al bijna 2 weken in de ziekenboeg omdat hij niet uit de voeten kan met zijn schouder. Als ik nu af en toe niets te doen heb of ik schrijf niet in mijn dagboek dan breng ik hem een bezoekje en is heel mijn dag weer rozengeur en manenschijn.

5 januari 1942

Het vreselijkste wat mij kon overkomen heeft dan toch plaatsgevonden. Ik had nog zo gehoopt dat ik nooit een dierbare uit ons kamp zou moeten verliezen. Helaas moest dit de dierbaarste persoon zijn die ik gekend heb in het kamp. Arme Bert, hij was zo blij toen hij de kerk verliet en terug naar zijn linie mocht vertrekken. We waren allebei verdrietig toen we elkaar verlieten. Mijn enige verlichting in deze oorlog is weg. Ik kan dit niet meer aan.

Ik wil nog een klein uitlegje geven bij de foto’s die ik gebruikte. Ze komen van het Belgische tv programma In Vlaamse Velden over de eerste wereldoorlog. Toen ik de voorstukjes zag zei ik tegen Claudie dat het een perfecte verfilming van haar verhaal kon zijn. Vandaar het gebruik ervan. Ik hoop dat jullie het mooi vinden.

Advertenties

2 thoughts on “Junior Journalisten wedstrijd

    • checkeredblouse februari 5, 2014 / 12:45 pm

      Nee wauw naar jou toe. Je foto’s zijn prachtig. En bedankt het is een eer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s